บทที่ 584 ร่างที่กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง (1)

เว่ยจวินมั่วไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงแค่ยีผมของนางเบาๆ เท่านั้น แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เท่าใดนัก หนานกงมั่วกลอกตามองบนด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นจึงดึงมือของเขาที่กำลังยีผมของนางออกพร้อมกับขยับตัวออกห่าง

บทที่ 585 ร่างที่กระจัดกระจายคนละทิศคนละทาง (2)

หนานกงมั่วไม่เข้าใจ “หากเป็นซิงเวยก็ยังพอว่า แต่หลิ่วหันคงจะไม่เหมาะหรอก อีกอย่างในค่ายทหารก็ไม่ได้อันตรายสักหน่อย พวกเขาอยู่ข้างนอกยังพอจะช่วยข้าทำธุระได้”

เว่ยจวินมั่วส่ายหน้าพลางเอ่ย “ให้หลิ่วหันเข้ามาจะได้ช่วยงานเจ้าบ้าง” ในเมื่ออู๋สยาสามารถเข

บทที่ 586 บุญคุณที่ช่วยเหลือ (1)

ก็ได้ หนานกงมั่วเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าคุณชายมั่วต้องรู้ว่าควรซื้อสิ่งใดบ้าง เดินไปพลางคิดคำนวณไปด้วย “เช่นนั้น...ซื้อผ้ากลับไปสักผืนสองผืนแล้วเปลี่ยนของในบ้านใหม่ทั้งหมด จากนั้นยังเอามาทำเสื้อผ้าได้อีกสักนิด ยังต้องซื้อข้าวปลาอาหารด้วย...” เงินเดือนของคุณชายเว่ยนั