บทที่ 583 เข้าร่วมกองทัพครั้งแรก (2)

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ ร่างของเขาก็ถูกแรงเตะมหาศาลเตะกระเด็นลอยไปราวห้าหกจั้งเห็นจะได้ จนร่างไปกระทบกับฝูงคนที่กำลังมุงดูจึงค่อยหยุดลง

“อั้ก…แค่กๆ…” ความจุกและความปวดแสบปะทุขึ้นมากลางอก คนผู้นั้นคุกเข่าลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกุมท้องไว้แน่น พยายามเงยหน้าขึ้นม

บทที่ 584 ร่างที่กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง (1)

เว่ยจวินมั่วไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงแค่ยีผมของนางเบาๆ เท่านั้น แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เท่าใดนัก หนานกงมั่วกลอกตามองบนด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นจึงดึงมือของเขาที่กำลังยีผมของนางออกพร้อมกับขยับตัวออกห่าง

บทที่ 585 ร่างที่กระจัดกระจายคนละทิศคนละทาง (2)

หนานกงมั่วไม่เข้าใจ “หากเป็นซิงเวยก็ยังพอว่า แต่หลิ่วหันคงจะไม่เหมาะหรอก อีกอย่างในค่ายทหารก็ไม่ได้อันตรายสักหน่อย พวกเขาอยู่ข้างนอกยังพอจะช่วยข้าทำธุระได้”

เว่ยจวินมั่วส่ายหน้าพลางเอ่ย “ให้หลิ่วหันเข้ามาจะได้ช่วยงานเจ้าบ้าง” ในเมื่ออู๋สยาสามารถเข