บทที่ 582 เข้าร่วมกองทัพครั้งแรก (1)

หนานกงมั่วถอนหายใจออกมาเบาๆ เอ่ย “วาจาของน้องสะใภ้ เอ่ยกับข้าไปก็ไร้ประโยชน์ ที่เสด็จป้าทำไปก็เพราะหวังดีกับเชียนชื่อ”

เฉินซื่อตอบกลับเสียงเบา “ข้าเองก็รู้ดีว่าที่เสด็จแม่ทำไปก็เพราะหวังดีกับเชียนชื่อ แต่…เสด็จแม่ไม่ได้มีเชียนชื่อเป็นบุตรชายคนเดียวสักหน่อย

บทที่ 583 เข้าร่วมกองทัพครั้งแรก (2)

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ ร่างของเขาก็ถูกแรงเตะมหาศาลเตะกระเด็นลอยไปราวห้าหกจั้งเห็นจะได้ จนร่างไปกระทบกับฝูงคนที่กำลังมุงดูจึงค่อยหยุดลง

“อั้ก…แค่กๆ…” ความจุกและความปวดแสบปะทุขึ้นมากลางอก คนผู้นั้นคุกเข่าลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกุมท้องไว้แน่น พยายามเงยหน้าขึ้นม

บทที่ 584 ร่างที่กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง (1)

เว่ยจวินมั่วไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงแค่ยีผมของนางเบาๆ เท่านั้น แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เท่าใดนัก หนานกงมั่วกลอกตามองบนด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นจึงดึงมือของเขาที่กำลังยีผมของนางออกพร้อมกับขยับตัวออกห่าง