บทที่ 535 พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (2)

แน่นอนว่าข้าแย่งมาได้ เฉียวเฟยเยียนเกือบจะเอ่ยออกไป แต่เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาเยือกเย็นของหนานกงมั่ว กลับพูดสิ่งใดไม่ออก นางแย่งมาได้แล้วจริงๆ หรือ เมิ่งซื่อตายไปแล้วไม่ผิด แต่เมื่อยังมีชีวิตนั้นนางถูกเอาอกเอาใจ เมื่อจากไปแล้วก็ยังคงเป็นฮูหยินกั

บทที่ 536 พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็วางใจแล้ว (3)

หนานกงมั่วหันกลับมามองเขา ยิ้มจนตาหยี “อ้อ มาดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเป็นเยี่ยงไร” จิ้นจั๋วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“เห็นว่าพวกเขาไม่สบายนัก ข้าก็วางใจแล้ว” หนานกงมั่วเอ่ยตอบท่าทางจริงจัง

“ชั่วร้าย”

“น้อมรับคำชม” ห

บทที่ 537 เกิดเรื่อง ฆาตกร (1)

หนานกงมั่วเอ่ยขอบคุณจากนั้นจึงลุกขึ้น หันกลับมาเผชิญหน้ากับหันหมิ่น เอ่ยเสียงเรียบ “ใต้เท้าหัน ท่านยังไม่ตอบคำถามของข้าที่เป็นจวิ้นจู่เลย”

หันหมิ่นส่งเสียงหยัน “ไร้ซึ่งความแค้น วันนี้ข้าเองก็เพิ่งเคยเจอจวิ้นจู่”

หนานกงมั่วพยักหน้า เลิกคิ้ว “เช่นนั้นคงประหลาดแ