ตอน 534
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (1)
เสียงร้องวิงวอนดังออกมาจากห้องขัง ยื่นทั้งสองมือผ่านรั้วห้องขังออกมาเพื่อคว้าตัวคนที่เดินผ่านไปมา
“จวิ้นจู่ คุกหลวงนั้นบรรยากาศไม่ดีลำบากจวิ้นจู่แล้ว ได้โปรดอภัยด้วยขอรับ” ผู้คุมที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเอ่ยขอโทษหนานกงมั่ว
หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “
ตอน 535
พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (2)
แน่นอนว่าข้าแย่งมาได้ เฉียวเฟยเยียนเกือบจะเอ่ยออกไป แต่เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาเยือกเย็นของหนานกงมั่ว กลับพูดสิ่งใดไม่ออก นางแย่งมาได้แล้วจริงๆ หรือ เมิ่งซื่อตายไปแล้วไม่ผิด แต่เมื่อยังมีชีวิตนั้นนางถูกเอาอกเอาใจ เมื่อจากไปแล้วก็ยังคงเป็นฮูหยิน
ตอน 536
พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็วางใจแล้ว (3)
หนานกงมั่วหันกลับมามองเขา ยิ้มจนตาหยี “อ้อ มาดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเป็นเยี่ยงไร” จิ้นจั๋วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
“เห็นว่าพวกเขาไม่สบายนัก ข้าก็วางใจแล้ว” หนานกงมั่วเอ่ยตอบท่าทางจริงจัง
“ชั่วร้าย”
“น้อมรับคำชม”