ตอน 533
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 533 ตัวเบี้ยที่ถูกทอดทิ้ง เยี่ยมนักโทษ (2)
จูชูอวี้หัวใจหนักอึ้ง ไม่นานจึงกลับมาสงบนิ่งดังเดิม หร่วนอวี้จือถูกฆ่าตายไปแล้วก็ไม่เป็นไร สมควรแล้วที่เขาไม่ลืมหูลืมตา ขอเพียงนางแสดงจุดยืนของนางและตระกูลจูชัดเจนก็เพียงพอแล้ว
“ใต้เท้าหร่วนเสียมารยาทกับจวิ้นจู่และซื่อจื่อหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้
ตอน 534
บทที่ 534 พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (1)
เสียงร้องวิงวอนดังออกมาจากห้องขัง ยื่นทั้งสองมือผ่านรั้วห้องขังออกมาเพื่อคว้าตัวคนที่เดินผ่านไปมา
“จวิ้นจู่ คุกหลวงนั้นบรรยากาศไม่ดีลำบากจวิ้นจู่แล้ว ได้โปรดอภัยด้วยขอรับ” ผู้คุมที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเอ่ยขอโทษหนานกงมั่ว
หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ทุ
ตอน 535
บทที่ 535 พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (2)
แน่นอนว่าข้าแย่งมาได้ เฉียวเฟยเยียนเกือบจะเอ่ยออกไป แต่เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาเยือกเย็นของหนานกงมั่ว กลับพูดสิ่งใดไม่ออก นางแย่งมาได้แล้วจริงๆ หรือ เมิ่งซื่อตายไปแล้วไม่ผิด แต่เมื่อยังมีชีวิตนั้นนางถูกเอาอกเอาใจ เมื่อจากไปแล้วก็ยังคงเป็นฮูหยินกั