บทที่ 532 ตัวเบี้ยที่ถูกทอดทิ้ง เยี่ยมนักโทษ (1)

ทุกคนหันไป คู่สามีภรรยาเดินจูงมือเคียงคู่กันออกมา หนานกงมั่วยืนอยู่ข้างเว่ยจวินมั่ว อาภรณ์สีครามคล่องแคล่ว รอยยิ้มเบิกบานราวกับดอกไม้ ดวงตาคู่สวยคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มมองหร่วนอวี้จือผู้ทรงคุณธรรม

หร่วนอวี้จือเบิกตากว้าง ราวกับลำคอพึ่งกลืนไข่ไก

บทที่ 533 ตัวเบี้ยที่ถูกทอดทิ้ง เยี่ยมนักโทษ (2)

จูชูอวี้หัวใจหนักอึ้ง ไม่นานจึงกลับมาสงบนิ่งดังเดิม หร่วนอวี้จือถูกฆ่าตายไปแล้วก็ไม่เป็นไร สมควรแล้วที่เขาไม่ลืมหูลืมตา ขอเพียงนางแสดงจุดยืนของนางและตระกูลจูชัดเจนก็เพียงพอแล้ว

“ใต้เท้าหร่วนเสียมารยาทกับจวิ้นจู่และซื่อจื่อหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้

บทที่ 534 พวกเขาดูไม่สบายนัก ข้าก็สบายใจแล้ว (1)

เสียงร้องวิงวอนดังออกมาจากห้องขัง ยื่นทั้งสองมือผ่านรั้วห้องขังออกมาเพื่อคว้าตัวคนที่เดินผ่านไปมา

“จวิ้นจู่ คุกหลวงนั้นบรรยากาศไม่ดีลำบากจวิ้นจู่แล้ว ได้โปรดอภัยด้วยขอรับ” ผู้คุมที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเอ่ยขอโทษหนานกงมั่ว

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ทุ