บทที่ 500 หย่าหรือหนังสือหย่า(3)

เซียวฉุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉังผิง ไม่ว่าอย่างไรจวินมั่วก็ยังเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายหลักของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องอยู่นะ เด็กคนนี้ทำร้ายบิดาตัวเอง…อย่างไรเสียก็ไม่ถูกต้อง เจ้าว่าหรือไม่เล่า”

องค์หญิงฉังผิงจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าเว่ยจวินมั่วก็ดึงมารดาของเขาไว้แล้วเด

บทที่ 501 ขอหย่าสามี

“ท่านอ๋อง!” มองดูเซียวฉุนจะเดินจากไป เว่ยหงเฟยก็กังวลขึ้นมา “ท่านอ๋อง ท่านยังพูดไม่จบเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวฉุนถอนหายใจแล้วจึงเอ่ย “ข้าลืมไปแล้ว” พลางโบกมือ นำคนถอยออกไปจนหมด เว่ยจวินมั่วกล่าวได้ถูกต้อง เขาเป็นคนไร้ค่าจริงๆ เสียด้วย กับแค่ผู้หญิงยังรับมือไม่ได้แล้วจะมีประโยชน

บทที่ 502 คลื่นใต้น้ำ (1)

“องค์หญิง พู่กันกับแท่นหมึกมาแล้วเพคะ” บ่าวรับใช้ที่เพิ่งออกไปพลันกลับมาพร้อมกับพู่กัน กระดาษ และแท่นหมึกอย่างเหนื่อยหอบ องค์หญิงฉังผิงไม่รีบร้อน รอคำตอบของเว่ยหงเฟยอย่างใจเย็น

“ไม่มีทาง” เว่ยหงเฟยกัดฟันเอ่ย

หนานกงมั่วเลิกคิ้วแล้วยิ้มเบาๆ “ดูเหมือนว่าจิ้งเจียงจวิ้