บทที่ 499 หย่าหรือหนังสือหย่า(2)

นางถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าคงมีเพียงเสด็จแม่เท่านั้นที่รู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร”

เว่ยจวินมั่วกล่าวว่า “เสด็จแม่ไม่อยากบอก ก็ไม่จำเป็นต้องถาม”

หนานกงมั่วพยักหน้า นึกถึงคำพูดขององค์หญิงฉังผิงและสีหน้าท่าทางของนางในขณะนั้น แน่ใจมากขึ้นแล้วว่าจะต้องมีความลับที่ไม่มีใค

บทที่ 500 หย่าหรือหนังสือหย่า(3)

เซียวฉุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉังผิง ไม่ว่าอย่างไรจวินมั่วก็ยังเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายหลักของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องอยู่นะ เด็กคนนี้ทำร้ายบิดาตัวเอง…อย่างไรเสียก็ไม่ถูกต้อง เจ้าว่าหรือไม่เล่า”

องค์หญิงฉังผิงจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าเว่ยจวินมั่วก็ดึงมารดาของเขาไว้แล้วเด

บทที่ 501 ขอหย่าสามี

“ท่านอ๋อง!” มองดูเซียวฉุนจะเดินจากไป เว่ยหงเฟยก็กังวลขึ้นมา “ท่านอ๋อง ท่านยังพูดไม่จบเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวฉุนถอนหายใจแล้วจึงเอ่ย “ข้าลืมไปแล้ว” พลางโบกมือ นำคนถอยออกไปจนหมด เว่ยจวินมั่วกล่าวได้ถูกต้อง เขาเป็นคนไร้ค่าจริงๆ เสียด้วย กับแค่ผู้หญิงยังรับมือไม่ได้แล้วจะมีประโยชน