บทที่ 498 หย่าหรือหนังสือหย่า (1)

หร่วนอวี้จือหัวเราะหยัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจ

จูชูอวี้เองก็ไม่มีอารมณ์จะโต้เถียงกับเขามากนัก เงยหน้าขึ้นมองตำหนักคังอ๋องที่อยู่เบื้องหน้าแล้วขมวดคิ้ว “ในเมื่อเว่ยซื่อจื่อและซิงเฉิงจวิ้นจู่มาแล้ว ฉะนั้นดูเหมือนว่าเราไม่จำเป็นต้องเข้าไปแล้วล่ะ”

หร่วนอวี้จือข

บทที่ 499 หย่าหรือหนังสือหย่า(2)

นางถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าคงมีเพียงเสด็จแม่เท่านั้นที่รู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร”

เว่ยจวินมั่วกล่าวว่า “เสด็จแม่ไม่อยากบอก ก็ไม่จำเป็นต้องถาม”

หนานกงมั่วพยักหน้า นึกถึงคำพูดขององค์หญิงฉังผิงและสีหน้าท่าทางของนางในขณะนั้น แน่ใจมากขึ้นแล้วว่าจะต้องมีความลับที่ไม่มีใค

บทที่ 500 หย่าหรือหนังสือหย่า(3)

เซียวฉุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉังผิง ไม่ว่าอย่างไรจวินมั่วก็ยังเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายหลักของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องอยู่นะ เด็กคนนี้ทำร้ายบิดาตัวเอง…อย่างไรเสียก็ไม่ถูกต้อง เจ้าว่าหรือไม่เล่า”

องค์หญิงฉังผิงจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าเว่ยจวินมั่วก็ดึงมารดาของเขาไว้แล้วเด