บทที่ 494 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (3)

“ตื่นแล้วหรือ” หนานกงมั่วถาม “ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว”

“สองวัน” เสียงของชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นขึ้นนั้นแหบเล็กน้อย แต่ก็ทำให้หัวใจของใครบางคนเต้นระรัวได้อย่างไม่คาดคิด หนานกงมั่วจนใจ “ไยจึงต้องรีบร้อนเพียงนี้ ต่อให้จะเกิดอันใดขึ้นในเมืองจินหลิง ไม่นานปัญหาก็คลี่คลาย

บทที่ 495 ความโกรธของผู้สืบทอดคังอ๋อง (1)

น่าเสียดายที่เว่ยจวินมั่วดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด เขาเป็นคนไม่คุยโวโอ้อวดหรือยโสโอหัง ทว่าต่อให้เขาจะนั่งคุกเข่าบนพื้นก็ไม่ทำให้คนรู้สึกว่าเขานอบน้อมเลยแม้แต่น้อย

“กระหม่อมเว่ยจวินมั่ว ถวายบังคมฝ่าบาท” เว่ยจวินมั่วประสานมือคำนับอย่างเรียบเฉย

ใ

บทที่ 496 ความโกรธของผู้สืบทอดคังอ๋อง (2)

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “เสด็จแม่ ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก เรื่องนี้ลูกจัดการกับผู้สืบทอดคังอ๋องเองก็เพียงพอแล้ว ไม่ถึงขั้นต้องรบกวนคังอ๋องขอรับ” ตราบใดที่คังอ๋องไม่ได้โง่ เขาไม่มีวันแตกหักกับเยี่ยนอ๋องเพียงเพราะลูกนางสนมคนเดียวแน่ ยามนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่เ