บทที่ 493 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (2)

“เซียวฉุน! เขาต้องการทำอะไรกันแน่ ข้ามิได้มีความแค้นอันใดกับเขาสักหน่อย...” เซียวเชียนจย่งโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น

หนานกงมั่วยิ้มบางแล้วจึงกล่าวว่า “เขาอาจไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เจ้า แต่อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...ใครให้เจ้าพลั้งมือพอดิบพอดีเล่า” ไม่ว่าจะเป็นคุณช

บทที่ 494 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (3)

“ตื่นแล้วหรือ” หนานกงมั่วถาม “ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว”

“สองวัน” เสียงของชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นขึ้นนั้นแหบเล็กน้อย แต่ก็ทำให้หัวใจของใครบางคนเต้นระรัวได้อย่างไม่คาดคิด หนานกงมั่วจนใจ “ไยจึงต้องรีบร้อนเพียงนี้ ต่อให้จะเกิดอันใดขึ้นในเมืองจินหลิง ไม่นานปัญหาก็คลี่คลาย

บทที่ 495 ความโกรธของผู้สืบทอดคังอ๋อง (1)

น่าเสียดายที่เว่ยจวินมั่วดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด เขาเป็นคนไม่คุยโวโอ้อวดหรือยโสโอหัง ทว่าต่อให้เขาจะนั่งคุกเข่าบนพื้นก็ไม่ทำให้คนรู้สึกว่าเขานอบน้อมเลยแม้แต่น้อย

“กระหม่อมเว่ยจวินมั่ว ถวายบังคมฝ่าบาท” เว่ยจวินมั่วประสานมือคำนับอย่างเรียบเฉย

ใ