บทที่ 492 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (1)

เซียวเชียนจย่งกัดฟันเอ่ยว่า “กระหม่อมมิได้ฆ่าเขา เขาเข้ามาชนกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปชั่วครู่ พี่ชายและหนานกงมั่วก็มายืนอยู่ข้างเขา เซียวเชียนจย่งจึงตั้งสติได้และกล่าวอย่างหนักแน่นทันที

เซียวเชียนเยี่ยเลิกคิ้ว “อ้อ แล้วมันเกิดอันใดขึ้น”

เซียวเชียนจย่งก้ม

บทที่ 493 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (2)

“เซียวฉุน! เขาต้องการทำอะไรกันแน่ ข้ามิได้มีความแค้นอันใดกับเขาสักหน่อย...” เซียวเชียนจย่งโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น

หนานกงมั่วยิ้มบางแล้วจึงกล่าวว่า “เขาอาจไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เจ้า แต่อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...ใครให้เจ้าพลั้งมือพอดิบพอดีเล่า” ไม่ว่าจะเป็นคุณช

บทที่ 494 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (3)

“ตื่นแล้วหรือ” หนานกงมั่วถาม “ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว”

“สองวัน” เสียงของชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นขึ้นนั้นแหบเล็กน้อย แต่ก็ทำให้หัวใจของใครบางคนเต้นระรัวได้อย่างไม่คาดคิด หนานกงมั่วจนใจ “ไยจึงต้องรีบร้อนเพียงนี้ ต่อให้จะเกิดอันใดขึ้นในเมืองจินหลิง ไม่นานปัญหาก็คลี่คลาย