บทที่ 491 พลั้งมือฆ่าคน (3)

องค์หญิงฉังผิงหน้าซีด ยกมือขึ้นลูบมือของหนานกงมั่วเบาๆ ส่ายศีรษะพลางเอ่ย “แม่ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เกิดอันใดขึ้นเพคะ” หนานกงมั่วกระซิบถาม

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น

ภายในตำหนักยังมีศพเปื้อนเลือดอีกหลายศพนอนอยู่ ที่สะดุ

บทที่ 492 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (1)

เซียวเชียนจย่งกัดฟันเอ่ยว่า “กระหม่อมมิได้ฆ่าเขา เขาเข้ามาชนกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปชั่วครู่ พี่ชายและหนานกงมั่วก็มายืนอยู่ข้างเขา เซียวเชียนจย่งจึงตั้งสติได้และกล่าวอย่างหนักแน่นทันที

เซียวเชียนเยี่ยเลิกคิ้ว “อ้อ แล้วมันเกิดอันใดขึ้น”

เซียวเชียนจย่งก้ม

บทที่ 493 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (2)

“เซียวฉุน! เขาต้องการทำอะไรกันแน่ ข้ามิได้มีความแค้นอันใดกับเขาสักหน่อย...” เซียวเชียนจย่งโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น

หนานกงมั่วยิ้มบางแล้วจึงกล่าวว่า “เขาอาจไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เจ้า แต่อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...ใครให้เจ้าพลั้งมือพอดิบพอดีเล่า” ไม่ว่าจะเป็นคุณช