บทที่ 490 พลั้งมือฆ่าคน (2)

ในช่วงแรกของการรวมอาณาจักรเซี่ยที่ยิ่งใหญ่ให้เป็นปึกแผ่น ขับไล่เป่ยหยวนไปยังดินแดนทุ่งหญ้าและทะเลทรายที่อยู่นอกด่านห่างไกลออกไปหลายร้อยลี้ มีเพียงแคว้นเล็กๆ ทางตะวันตกไม่กี่แคว้นที่หลงเหลืออยู่โดยรอบ อาณาจักรเซี่ยถือได้ว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่หนึ่งเดียวบนแผ่นดินนี้ ด้ว

บทที่ 491 พลั้งมือฆ่าคน (3)

องค์หญิงฉังผิงหน้าซีด ยกมือขึ้นลูบมือของหนานกงมั่วเบาๆ ส่ายศีรษะพลางเอ่ย “แม่ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เกิดอันใดขึ้นเพคะ” หนานกงมั่วกระซิบถาม

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น

ภายในตำหนักยังมีศพเปื้อนเลือดอีกหลายศพนอนอยู่ ที่สะดุ

บทที่ 492 จวินมั่วกลับเมืองหลวง (1)

เซียวเชียนจย่งกัดฟันเอ่ยว่า “กระหม่อมมิได้ฆ่าเขา เขาเข้ามาชนกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปชั่วครู่ พี่ชายและหนานกงมั่วก็มายืนอยู่ข้างเขา เซียวเชียนจย่งจึงตั้งสติได้และกล่าวอย่างหนักแน่นทันที

เซียวเชียนเยี่ยเลิกคิ้ว “อ้อ แล้วมันเกิดอันใดขึ้น”

เซียวเชียนจย่งก้ม