บทที่ 489 พลั้งมือฆ่าคน (1)

หนานกงซูกำรอบถ้วยน้ำชาในมือแน่น หลับตาลงแล้วเอ่ย “แน่นอนว่าข้ารู้ดี พี่สาว ข้าขอร้อง...ข้าฝากข้อความไปบอกพี่ใหญ่หน่อยได้หรือไม่”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หนานกงซูกล่าวต่อว่า “เพียงบอกว่า...ข้าคิดถึงบ้านนิดหน่อย หากพี่สะใภ้มีเวลาให้เข้ามาหาข้าที่วังบ้าง”

หนานกงมั่วเข้าใจว่า

บทที่ 490 พลั้งมือฆ่าคน (2)

ในช่วงแรกของการรวมอาณาจักรเซี่ยที่ยิ่งใหญ่ให้เป็นปึกแผ่น ขับไล่เป่ยหยวนไปยังดินแดนทุ่งหญ้าและทะเลทรายที่อยู่นอกด่านห่างไกลออกไปหลายร้อยลี้ มีเพียงแคว้นเล็กๆ ทางตะวันตกไม่กี่แคว้นที่หลงเหลืออยู่โดยรอบ อาณาจักรเซี่ยถือได้ว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่หนึ่งเดียวบนแผ่นดินนี้ ด้ว

บทที่ 491 พลั้งมือฆ่าคน (3)

องค์หญิงฉังผิงหน้าซีด ยกมือขึ้นลูบมือของหนานกงมั่วเบาๆ ส่ายศีรษะพลางเอ่ย “แม่ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เกิดอันใดขึ้นเพคะ” หนานกงมั่วกระซิบถาม

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น

ภายในตำหนักยังมีศพเปื้อนเลือดอีกหลายศพนอนอยู่ ที่สะดุ