บทที่ 481 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (3)

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ได้ยินเพียงเสียงจากชั้นล่างที่ดังขึ้นเรื่อยๆ หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยว่า “ลงไปดูกันเถิด”

“เจ้าลงไปดูข้างล่างนั่นก่อนดีกว่า” จิ้นจั๋วที่นั่งอยู่ชิดหน้าต่างเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน หนานกงมั่วชะงัก พลันสีหน้าเปลี่ยนไป แม้หอเทียนอีจะไม่นับว่าสร้างความว

บทที่ 482 ป่วยก็ทานยา (1)

“ยอมรับผิดเสีย” หนานกงมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

ในที่สุดความเกรงกลัวต่อบิดาของเซียวเชียนจย่งก็มีชัยเหนือกว่า เขาเอ่ยกับหญิงชราห้วนๆ ว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะชดใช้ให้”

หญิงชราหวาดกลัวไม่น้อย ตอนนี้ได้แต่กอดหลานชายไว้แน่น รู้ตัวดีว่าตนเอาผิดอันใดต่

บทที่ 483 ป่วยก็ทานยา (2)

ที่จริงหากพูดว่าตีกันเพราะหนานกงเจียวคงเกินจริงไปสักหน่อย แม้หวงซุนทั้งสองจะเป็นเพียงผู้สืบทอดของผู้ปกครองเมือง แต่สาวงามรอบกายก็มีไม่น้อย คงไม่ถึงขั้นต่อสู้เสี่ยงชีวิตเพียงเพราะหญิงงามอย่างหนานกงเจียว แต่ทุกคนอาจคิดว่าเพราะมีเรื่องราวกันเช่นนี้ จึงทำให้รู้สึกว่านางสวยขึ้น