บทที่ 482

ป่วยก็ทานยา (1)

“ยอมรับผิดเสีย” หนานกงมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

ในที่สุดความเกรงกลัวต่อบิดาของเซียวเชียนจย่งก็มีชัยเหนือกว่า เขาเอ่ยกับหญิงชราห้วนๆ ว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะชดใช้ให้”

หญิงชราหวาดกลัวไม่น้อย ตอนนี้ได้แต่กอดหลานชายไว้แน่น รู้ตัวดีว่าตนเอาผิดอันใด

บทที่ 483

ป่วยก็ทานยา (2)

ที่จริงหากพูดว่าตีกันเพราะหนานกงเจียวคงเกินจริงไปสักหน่อย แม้หวงซุนทั้งสองจะเป็นเพียงผู้สืบทอดของผู้ปกครองเมือง แต่สาวงามรอบกายก็มีไม่น้อย คงไม่ถึงขั้นต่อสู้เสี่ยงชีวิตเพียงเพราะหญิงงามอย่างหนานกงเจียว แต่ทุกคนอาจคิดว่าเพราะมีเรื่องราวกันเช่นนี้ จึงทำให้รู้สึกว่านางสวยขึ

บทที่ 484

เจ้าเด็กกวนประสาท (1)

หนานกงมั่วรู้สึกขบขัน เพราะมิได้เดือดร้อนเรื่องเงินจึงสมควรถูกพังร้านแล้วอย่างนั้นหรือ นี่มันตรรกะแบบใดกัน

มองไปยังหนานกงเจียวที่ยืนกรานเหตุผลของตัวเอง หนานกงมั่วจึงเอ่ยเสียงเข้ม “หากสมองเจ้ามีปัญหาก็รีบกลับไปกินยาเสีย อย่ามาเที่ยวเล่นข้างนอกอีก”

“ท่านด่าข้าหรื