บทที่ 480 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (2)

ลิ่นฉังเฟิงมองไปยังเหอเหวินลี่แล้วถอนหายใจ “ช่างเถิด รู้แต่แรกแล้วว่าเจ้าช่วยอันใดมิได้ ข้าจะไปหาแม่นางมั่วสักหน่อย”

เหอเหวินลี่เอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ใจเย็นกว่าเจ้า สองวันที่ผ่านมา นางไม่ได้เอ่ยอันใดสักนิด ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น อ้อ ทั้งยัง

บทที่ 481 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (3)

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ได้ยินเพียงเสียงจากชั้นล่างที่ดังขึ้นเรื่อยๆ หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยว่า “ลงไปดูกันเถิด”

“เจ้าลงไปดูข้างล่างนั่นก่อนดีกว่า” จิ้นจั๋วที่นั่งอยู่ชิดหน้าต่างเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน หนานกงมั่วชะงัก พลันสีหน้าเปลี่ยนไป แม้หอเทียนอีจะไม่นับว่าสร้างความว

บทที่ 482 ป่วยก็ทานยา (1)

“ยอมรับผิดเสีย” หนานกงมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

ในที่สุดความเกรงกลัวต่อบิดาของเซียวเชียนจย่งก็มีชัยเหนือกว่า เขาเอ่ยกับหญิงชราห้วนๆ ว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะชดใช้ให้”

หญิงชราหวาดกลัวไม่น้อย ตอนนี้ได้แต่กอดหลานชายไว้แน่น รู้ตัวดีว่าตนเอาผิดอันใดต่