บทที่ 479 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (1)

เซียวเชียนชื่อโกรธจนมือสั่น เขาชี้นิ้วไปที่เซียวเชียนจย่งแต่ก็เอ่ยอันใดไม่ออกอยู่ชั่วครู่หนึ่ง พ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างกลัวจนแทบอยากหนีไป เซียวเชียนเหว่ยที่ยืนอยู่อีกด้านเอ่ยขึ้นบ้าง “เอาล่ะเจ้าสาม พี่ใหญ่หวังดีต่อเจ้า ใช่ว่าเจ้าจะมิรู้นี่ว่าเสด็จพ่อให้ความสำคัญกับ

บทที่ 480 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (2)

ลิ่นฉังเฟิงมองไปยังเหอเหวินลี่แล้วถอนหายใจ “ช่างเถิด รู้แต่แรกแล้วว่าเจ้าช่วยอันใดมิได้ ข้าจะไปหาแม่นางมั่วสักหน่อย”

เหอเหวินลี่เอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ใจเย็นกว่าเจ้า สองวันที่ผ่านมา นางไม่ได้เอ่ยอันใดสักนิด ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น อ้อ ทั้งยัง

บทที่ 481 สั่งสอนหวงซุนกลางถนน (3)

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ได้ยินเพียงเสียงจากชั้นล่างที่ดังขึ้นเรื่อยๆ หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยว่า “ลงไปดูกันเถิด”

“เจ้าลงไปดูข้างล่างนั่นก่อนดีกว่า” จิ้นจั๋วที่นั่งอยู่ชิดหน้าต่างเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน หนานกงมั่วชะงัก พลันสีหน้าเปลี่ยนไป แม้หอเทียนอีจะไม่นับว่าสร้างความว