บทที่ 466 ลอบสังหาร (2)

เป็นเช่นนั้น องค์หญิงไม่สนใจต่อวาจาหวานหูของเว่ยหงเฟยแม้เพียงนิด ยิ้มเย็น เอ่ย “เว่ยหงเฟยที่ข้ายังไม่เอ่ยเรื่องหย่าขาดจากท่านเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของราชวงศ์ แต่หากท่านทนไม่ไหวอยากรับพระชายาใหม่ รอพิธีศพเสด็จพ่อผ่านไปแล้วค่อยลงนามในการหย่าเถิด”

เว่ยหงเฟยตกตะลึง เอ่ย “เจ้าก

บทที่ 467 ลอบสังหาร (3)

หนานกงมั่วกระตุกมือเบาๆ ผ้าไหมจึงหลุดออกจากข้อมือของเว่ยหงเฟย ขณะเดียวกันองค์หญิงฉังผิงก็เดินเข้าไปในจวนเยี่ยนอ๋องแล้ว ชั่วพริบตาพลันมองไม่เห็นแม้แต่เงา หนานกงมั่วส่งสัญญาณให้องครักษ์เฝ้าประตูปิดประตูลง ประตูจวนเยี่ยนอ๋องส่วนในปิดลงต่อหน้าต่อหน้า

เว่ยหงเฟยส่งเสียงเย็น ก้าว

บทที่ 468 โดนบังคับให้ติดกับดัก (1)

วางกระดาษเขียนจดหมายให้เรียบ หนานกงมั่วยิ้มบางพลางหยิบพู่กันขึ้นมา ห้องหนังสือที่เงียบสงัดได้ยินแม้เสียงเปลวเทียนวูบไหว

หนานกงมั่วยกมือขึ้นมา พู่กันในมือพุ่งออกไปราวกับลูกธนู ทะลุหน้าต่างออกไปยังความมืดด้านนอก ได้ยินเสียงดังจากด้านนอก ราวกับเสียงบางสิ่งบางอย่า