บทที่ 465 ลอบสังหาร (1)

หนานกงมั่วพยักหน้า “แล้วแต่เสด็จแม่จะจัดการเพคะ”

ประคององค์หญิงฉังผิงลงจากรถม้า ทว่าห่างออกไปจากหน้าประตูจวนไม่ไกลพลันมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น คิ้วสวยของหนานกงมั่วเลิกขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้องค์หญิงฉังผิงหันไปมอง องค์หญิงฉังผิงเงยหน้า เห็นว่าจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องพาคนมายืนอย

บทที่ 466 ลอบสังหาร (2)

เป็นเช่นนั้น องค์หญิงไม่สนใจต่อวาจาหวานหูของเว่ยหงเฟยแม้เพียงนิด ยิ้มเย็น เอ่ย “เว่ยหงเฟยที่ข้ายังไม่เอ่ยเรื่องหย่าขาดจากท่านเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของราชวงศ์ แต่หากท่านทนไม่ไหวอยากรับพระชายาใหม่ รอพิธีศพเสด็จพ่อผ่านไปแล้วค่อยลงนามในการหย่าเถิด”

เว่ยหงเฟยตกตะลึง เอ่ย “เจ้าก

บทที่ 467 ลอบสังหาร (3)

หนานกงมั่วกระตุกมือเบาๆ ผ้าไหมจึงหลุดออกจากข้อมือของเว่ยหงเฟย ขณะเดียวกันองค์หญิงฉังผิงก็เดินเข้าไปในจวนเยี่ยนอ๋องแล้ว ชั่วพริบตาพลันมองไม่เห็นแม้แต่เงา หนานกงมั่วส่งสัญญาณให้องครักษ์เฝ้าประตูปิดประตูลง ประตูจวนเยี่ยนอ๋องส่วนในปิดลงต่อหน้าต่อหน้า

เว่ยหงเฟยส่งเสียงเย็น ก้าว