บทที่ 455 ตีไปก็เปล่าประโยชน์(1)

หนานกงมั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ เหลือบมองสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้เลยว่า วาจาของข้านั้นสู้คนนอกที่มีสถานะไม่ชัดเจนไม่ได้” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นโดยไม่คิดทำให้คนอื่นต้องลำบากใจ แต่เอ่ยเตือนก่อนว่าคนพวกนี้อย่าได้สร้างเรื่องให้นาง ถึงคนพวกนี้จะกลายเป

บทที่ 456 ตีไปก็เปล่าประโยชน์ (2)

หนานกงฮุยไม่หลบ ทว่าหนานกงชวี่และหนานกงมั่วที่อยู่ด้านข้างไม่ยืนมองให้เขาโดนถีบต่อไป หนานกงชวี่เข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าหนานกงฮุย หนานกงมั่วเคลื่อนไหว ตวัดมือเบาๆ ขาข้างที่หนานกงไหวยกขึ้นมาพลันชายิบ เท้าข้างนั้นพลันยันออกไปไม่ได้ ทว่ากลับเป็นตนเองที่ล้มลงไปบนพื้น ถู

บทที่ 457 เลิกราอย่างไม่สบอารมณ์ โรคระบาดถูกเปิดเผย (1)

หนานกงชวี่ยกยิ้มมุมปาก ก้มลงไปมองเฉียวเชียนหนิง เอ่ย “ตอนนี้เข้าใจแล้วหรือไม่ เป็นเดรัจฉานที่มีที่มาไม่ชัดเจนก็ต้องสำนึกตัวว่าเป็นเดรัจฉาน แม้แต่จะเดินออกไปนอกจวนฉู่กั๋วกงอย่างเปิดเผยยังทำไม่ได้ ยังคิดอยากอวดเก่งต่อหน้าบุตรเชื้อสายหลักอย่างนั้