บทที่ 456

ตีไปก็เปล่าประโยชน์ (2)

หนานกงฮุยไม่หลบ ทว่าหนานกงชวี่และหนานกงมั่วที่อยู่ด้านข้างไม่ยืนมองให้เขาโดนถีบต่อไป หนานกงชวี่เข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าหนานกงฮุย หนานกงมั่วเคลื่อนไหว ตวัดมือเบาๆ ขาข้างที่หนานกงไหวยกขึ้นมาพลันชายิบ เท้าข้างนั้นพลันยันออกไปไม่ได้ ทว่ากลับเป็นตนเองที่ล้มลงไปบนพื้น

บทที่ 457

เลิกราอย่างไม่สบอารมณ์ โรคระบาดถูกเปิดเผย (1)

หนานกงชวี่ยกยิ้มมุมปาก ก้มลงไปมองเฉียวเชียนหนิง เอ่ย “ตอนนี้เข้าใจแล้วหรือไม่ เป็นเดรัจฉานที่มีที่มาไม่ชัดเจนก็ต้องสำนึกตัวว่าเป็นเดรัจฉาน แม้แต่จะเดินออกไปนอกจวนฉู่กั๋วกงอย่างเปิดเผยยังทำไม่ได้ ยังคิดอยากอวดเก่งต่อหน้าบุตรเชื้อสายหลักอย่างน

บทที่ 458

เลิกราอย่างไม่สบอารมณ์ โรคระบาดถูกเปิดเผย (2)

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณท่านพ่อที่เป็นห่วง ทุกอย่างราบรื่นเจ้าค่ะ”

มองท่าทางสงบนิ่งของนาง ความโกรธของหนานกงไหวก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยอย่างไม่พอใจ “ราบรื่นดีหรือ ราบรื่นดีแล้วไยตอนนี้เว่ยซื่อจื่อยังไม่กลับมาเล่า อายุยังน้อยแล้วย