บทที่ 454 กวนประสาท (3)

“ได้ยินว่ามั่วเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ” ด้านนอกประตูมีน้ำเสียงอ่อนโยนเข้ากระดูกดังขึ้น หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เฉียวเฟยเยียนผู้นี้ในบางเรื่องก็นับว่าได้รับพรสวรรค์ที่ดี เห็นชัดว่าอายุใกล้สี่สิบปีแล้ว แต่พูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ แม้แต่สตรีได้ยินยังรู้สึกจักจี้อยู่ในหู ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

บทที่ 455 ตีไปก็เปล่าประโยชน์(1)

หนานกงมั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ เหลือบมองสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้เลยว่า วาจาของข้านั้นสู้คนนอกที่มีสถานะไม่ชัดเจนไม่ได้” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นโดยไม่คิดทำให้คนอื่นต้องลำบากใจ แต่เอ่ยเตือนก่อนว่าคนพวกนี้อย่าได้สร้างเรื่องให้นาง ถึงคนพวกนี้จะกลายเป

บทที่ 456 ตีไปก็เปล่าประโยชน์ (2)

หนานกงฮุยไม่หลบ ทว่าหนานกงชวี่และหนานกงมั่วที่อยู่ด้านข้างไม่ยืนมองให้เขาโดนถีบต่อไป หนานกงชวี่เข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าหนานกงฮุย หนานกงมั่วเคลื่อนไหว ตวัดมือเบาๆ ขาข้างที่หนานกงไหวยกขึ้นมาพลันชายิบ เท้าข้างนั้นพลันยันออกไปไม่ได้ ทว่ากลับเป็นตนเองที่ล้มลงไปบนพื้น ถู