บทที่ 453 กวนประสาท (2)

หมิงฉินปิดปากยิ้ม “แน่นอนเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างซื่อจื่อและพระชายาซื่อจื่อดี ดังนั้นคนอื่นจึงรู้ว่าเรื่องที่พระชายาซื่อจื่อเห็นด้วย แปดส่วนซื่อจื่อล้วนเห็นด้วยทั้งนั้น ยามนี้ซื่อจื่อไม่อยู่ แน่นอนทุกๆ อย่างล้วนเป็นพระชายาซื่อจื่อที่ตัดสินใจ” หนานกงมั่วชะงัก มองหมิงฉินด้

บทที่ 454 กวนประสาท (3)

“ได้ยินว่ามั่วเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ” ด้านนอกประตูมีน้ำเสียงอ่อนโยนเข้ากระดูกดังขึ้น หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เฉียวเฟยเยียนผู้นี้ในบางเรื่องก็นับว่าได้รับพรสวรรค์ที่ดี เห็นชัดว่าอายุใกล้สี่สิบปีแล้ว แต่พูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ แม้แต่สตรีได้ยินยังรู้สึกจักจี้อยู่ในหู ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

บทที่ 455 ตีไปก็เปล่าประโยชน์(1)

หนานกงมั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ เหลือบมองสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้เลยว่า วาจาของข้านั้นสู้คนนอกที่มีสถานะไม่ชัดเจนไม่ได้” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นโดยไม่คิดทำให้คนอื่นต้องลำบากใจ แต่เอ่ยเตือนก่อนว่าคนพวกนี้อย่าได้สร้างเรื่องให้นาง ถึงคนพวกนี้จะกลายเป