บทที่ 452 กวนประสาท (1)

องค์หญิงฉังผิงยิ้มบาง “กับน้องเจ็ดเจ้าไม่ต้องกังวล อย่ามองว่านางดื้อด้านไม่ฟังใคร นางรู้ขอบเขตอยู่ในใจ นางรู้ว่าสิ่งใดที่ควรทำไม่ควรทำ แต่เจ้า ยามนี้จวินเอ๋อร์ไม่อยู่ ทุกเรื่องในจวนเราคงต้องลำบากเจ้าแล้ว มีอันใดที่มารดาช่วยได้ ให้เจ้ารีบบอกเป็นพอ”

หนานกงมั่วพยักหน้า ยิ้มพล

บทที่ 453 กวนประสาท (2)

หมิงฉินปิดปากยิ้ม “แน่นอนเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างซื่อจื่อและพระชายาซื่อจื่อดี ดังนั้นคนอื่นจึงรู้ว่าเรื่องที่พระชายาซื่อจื่อเห็นด้วย แปดส่วนซื่อจื่อล้วนเห็นด้วยทั้งนั้น ยามนี้ซื่อจื่อไม่อยู่ แน่นอนทุกๆ อย่างล้วนเป็นพระชายาซื่อจื่อที่ตัดสินใจ” หนานกงมั่วชะงัก มองหมิงฉินด้

บทที่ 454 กวนประสาท (3)

“ได้ยินว่ามั่วเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ” ด้านนอกประตูมีน้ำเสียงอ่อนโยนเข้ากระดูกดังขึ้น หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เฉียวเฟยเยียนผู้นี้ในบางเรื่องก็นับว่าได้รับพรสวรรค์ที่ดี เห็นชัดว่าอายุใกล้สี่สิบปีแล้ว แต่พูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ แม้แต่สตรีได้ยินยังรู้สึกจักจี้อยู่ในหู ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง