บทที่ 44 ตระกูลใหญ่แห่งจินหลิง

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนตกน้ำ” บริเวณรอบข้างล้วนมีแต่บรรดาคุณหนูและสาวใช้ไร้ซึ่งกำลังเข้าช่วยเหลือได้ นายทหารอื่นๆ นั้นคอยคุ้มกันอยู่รอบนอก เมื่อได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา ทว่าไม่อาจรู้ได้ว่าจะทันหรือไม่ สาวใช้สองคนเฝ้ารอการช่วยเหลือไม่ไหวจึงรีบกระโดดลงไป น่าเสียดา

บทที่ 45 ชูอวี้แห่งตระกูลจู

คุณชายฉังเฟิงกลอกตา “ข้าอยากจะทิ่มดวงตาของข้าให้แตกเสียจริง” แสดงความรักอะไรกัน น่าเกลียดเป็นที่สุด

เซี่ยเพ่ยหวนปิดปากยิ้มหัวเราะ “มั่วเอ๋อร์และเว่ยซื่อจื่อช่างเหมาะสม ฝ่าบาททรงมีสายพระเนตรที่ดียิ่งนัก”

“เว่ยซื่อจื่อ” ที่ด้านหลัง หญิงสาวท่าทางเหมือนสาวใช้กำลังวิ่

บทที่ 46 จินหลิง

ได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนจึงนิ่งคิด ทันใดนั้นเหงื่อก็ทะลักออกมาด้วยความตกใจ เหตุใดตระกูลจูจึงสละทรัพย์สมบัติในครั้งนั้น เพื่อคุณธรรมอย่างนั้นหรือ เพียงเพราะตระกูลจูนั้นมั่งคั่งร่ำรวยทว่าไร้ซึ่งอำนาจ ตระกูลจูสละทรัพย์สมบัติออกไปเป็นสิบเท่าของตระกูลเซี่ย แต่สุดท้ายตระกูลเซี่ยกลับ