ตอน 45
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 45 ชูอวี้แห่งตระกูลจู
คุณชายฉังเฟิงกลอกตา “ข้าอยากจะทิ่มดวงตาของข้าให้แตกเสียจริง” แสดงความรักอะไรกัน น่าเกลียดเป็นที่สุด
เซี่ยเพ่ยหวนปิดปากยิ้มหัวเราะ “มั่วเอ๋อร์และเว่ยซื่อจื่อช่างเหมาะสม ฝ่าบาททรงมีสายพระเนตรที่ดียิ่งนัก”
“เว่ยซื่อจื่อ” ที่ด้านหลัง หญิงสาวท่าทางเหมือนสาวใช้กำลังวิ่
ตอน 46
บทที่ 46 จินหลิง
ได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนจึงนิ่งคิด ทันใดนั้นเหงื่อก็ทะลักออกมาด้วยความตกใจ เหตุใดตระกูลจูจึงสละทรัพย์สมบัติในครั้งนั้น เพื่อคุณธรรมอย่างนั้นหรือ เพียงเพราะตระกูลจูนั้นมั่งคั่งร่ำรวยทว่าไร้ซึ่งอำนาจ ตระกูลจูสละทรัพย์สมบัติออกไปเป็นสิบเท่าของตระกูลเซี่ย แต่สุดท้ายตระกูลเซี่ยกลับ
ตอน 47
บทที่ 47 เรือนจี้ชั่ง
เห็นท่าทางถอนหายใจของหนานกงซู หนานกงมั่วและเซี่ยเพ่ยหวนสบตากันยิ้มๆ เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ในที่สุดก็มาถึง ข้าต้องขอตัวกลับแล้ว หากเจ้าเก็บของเรียบร้อยแล้วอย่าลืมมาเล่นที่จวนตระกูลเซี่ยเล่า ให้ท่านยายข้าได้เห็นเจ้าบ้าง”
หนานกงมั่วพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว เจ้าวางใจเถิด