บทที่ 432 โฉมหน้าที่แท้จริงของเซียวฉุน (1)

ใบหน้าหนานกงมั่วซีดขาว ยามนี้จึงได้เข้าใจไยเว่ยจวินมั่วจึงรีบไล่เซียวฉุนและเซียวเชียนเยี่ยกลับไป หากยื้อเวลาต่อไป เกรงว่าคงทนต่อไปไม่ไหว

“ไยถึงบาดเจ็บหนักเพียงนี้” สีหน้าของหนานกงมั่วไม่ดีนัก เอ่ยถามเสียงเข้ม ฝีมือของเว่ยจวินมั่วนางรู้ดี ศิษย์พี่เองก็ใช่

บทที่ 433 โฉมหน้าที่แท้จริงของเซียวฉุน (2)

ความจริงแล้ว เว่ยซื่อจื่อไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลแล้วด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เพียงนึกถึงยาที่ดื่มเข้าไปเมื่อครู่เขาก็แทบอยากอาเจียนออกมา นึกถึงยา เว่ยซื่อจื่อจึงกระดกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปแย่งถ้วยชาในมือของเขาออก

บทที่ 434 องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ (1)

ใช่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะไม่เข้าใจถึงผลที่จะตามมา แต่เว่ยจวินมั่วไม่ใช่คนที่พวกเขาอยากฆ่าก็ฆ่าได้ เซียวฉุนยังคงเอ่ยเสียงเรียบ “เขาเคลื่อนกำลังทหารได้เพียงสามหน่วยเท่านั้น มีทหารของข้ากับเจ้า บวกกับกองกำลังผิงชวนและหอธารา เจ้าคิดว่าใครจะชนะใครจะแพ้”

“กองกำลังผ