บทที่ 431 ความคิดแหวกแนวข้ามกาลเวลา (3)

คุณชายเสียนเกอปรายตามองนางอย่างไม่พอใจ เอ่ย “ศิษย์พี่ไม่รู้มาก่อนเลย...ว่าเจ้าแต่งเรื่องเก่งเพียงนี้ นั่นอันใดนะ หมอกไข้ใจ กลับไปเอาให้ข้าดูบ้างว่ามันเป็นเยี่ยงไร”

หนานกงมั่วยิ้มแห้ง หมอกไข้ใจอะไรแน่นอนว่ามันไม่มีอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ไม่มียาที่ให้ผลแปลกประหลา

บทที่ 432 โฉมหน้าที่แท้จริงของเซียวฉุน (1)

ใบหน้าหนานกงมั่วซีดขาว ยามนี้จึงได้เข้าใจไยเว่ยจวินมั่วจึงรีบไล่เซียวฉุนและเซียวเชียนเยี่ยกลับไป หากยื้อเวลาต่อไป เกรงว่าคงทนต่อไปไม่ไหว

“ไยถึงบาดเจ็บหนักเพียงนี้” สีหน้าของหนานกงมั่วไม่ดีนัก เอ่ยถามเสียงเข้ม ฝีมือของเว่ยจวินมั่วนางรู้ดี ศิษย์พี่เองก็ใช่

บทที่ 433 โฉมหน้าที่แท้จริงของเซียวฉุน (2)

ความจริงแล้ว เว่ยซื่อจื่อไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลแล้วด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เพียงนึกถึงยาที่ดื่มเข้าไปเมื่อครู่เขาก็แทบอยากอาเจียนออกมา นึกถึงยา เว่ยซื่อจื่อจึงกระดกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปแย่งถ้วยชาในมือของเขาออก