บทที่ 433 โฉมหน้าที่แท้จริงของเซียวฉุน (2)

ความจริงแล้ว เว่ยซื่อจื่อไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลแล้วด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เพียงนึกถึงยาที่ดื่มเข้าไปเมื่อครู่เขาก็แทบอยากอาเจียนออกมา นึกถึงยา เว่ยซื่อจื่อจึงกระดกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปแย่งถ้วยชาในมือของเขาออก

บทที่ 434 องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ (1)

ใช่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะไม่เข้าใจถึงผลที่จะตามมา แต่เว่ยจวินมั่วไม่ใช่คนที่พวกเขาอยากฆ่าก็ฆ่าได้ เซียวฉุนยังคงเอ่ยเสียงเรียบ “เขาเคลื่อนกำลังทหารได้เพียงสามหน่วยเท่านั้น มีทหารของข้ากับเจ้า บวกกับกองกำลังผิงชวนและหอธารา เจ้าคิดว่าใครจะชนะใครจะแพ้”

“กองกำลังผ

บทที่ 435 องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ (2)

หนานกงมั่วโบกปัดมือบ่งบอกว่าไม่เป็นไร สองฝ่ายอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ หากพวกเขาสามารถสืบข่าวของเซียวฉุนได้ เช่นนั้นเกรงว่าเซียวฉุนเองก็คงสืบข่าวการป่วยของเว่ยจวินมั่วได้เช่นกัน อย่างไรเสียคนของหอธาราในมือของเซียวฉุนก็ไม่ได้มีไว้เป็นเครื่องประดับ

เว่ยจวินมั่ววาง