บทที่ 415 เสียโฉมและความทะเยอทะยานที่น่ายกย่อง (3)

แต่ชวีเหลียนซิงที่อยู่ข้างๆ กลับเข้าใจความคิดของเซียวเชียนเยี่ย นางยิ้มน้อยๆ “คุณชายลิ่นเจ้าคะ หวงจั่งซุนใช่ว่าจะไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรจะดีที่สุด แต่เขาอยู่ตำแหน่งนั้นจึงคิดมาก เช่นนี้แล้วจึงทำให้เขาดูเป็นคนไม่เด็ดขาด อย่างเช่นบ่าว บ่าวตัวคนเดียวทำสิ

บทที่ 416 จดหมายลับของคุณชายเสียนเกอ (1)

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้จิ้นจั๋ว “หัวหน้าจิ้นไม่ต้องเป็นห่วงไป ข้าไม่ทำร้ายซั่นจยาเซี่ยนจู่แน่นอน” หากนางอยากทำอันใดจูชูอวี้ก็ย่อมไม่มีทางทำต่อหน้าจิ้นจั๋วเช่นนี้ จิ้นจั๋วเองก็รู้ว่าปฏิกิริยาของตัวเองออกจะเกินไป เขาจึงเอ่ยว่า “ข้าเสียมารยาทเอง ขอจวิ้นจ

บทที่ 417 จดหมายลับของคุณชายเสียนเกอ (2)

จูชูอวี้วิ่งออกไปจากลาน นางเดินไปอย่างไร้จุดหมาย การเสียโฉมย่อมเป็นเรื่องรุนแรงสำหรับหญิงสาว แม้หนานกงมั่วจะมั่นใจในจิตใจของจูชูอวี้ แต่ยามนี้จูชูอวี้ยังคงยอมรับความจริงเรื่องที่ตัวเองเสียโฉมไม่ได้ ยิ่งเป็นคนสมบูรณ์แบบก็ยิ่งไม่มีทางยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบของ