บทที่ 416 จดหมายลับของคุณชายเสียนเกอ (1)

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้จิ้นจั๋ว “หัวหน้าจิ้นไม่ต้องเป็นห่วงไป ข้าไม่ทำร้ายซั่นจยาเซี่ยนจู่แน่นอน” หากนางอยากทำอันใดจูชูอวี้ก็ย่อมไม่มีทางทำต่อหน้าจิ้นจั๋วเช่นนี้ จิ้นจั๋วเองก็รู้ว่าปฏิกิริยาของตัวเองออกจะเกินไป เขาจึงเอ่ยว่า “ข้าเสียมารยาทเอง ขอจวิ้นจ

บทที่ 417 จดหมายลับของคุณชายเสียนเกอ (2)

จูชูอวี้วิ่งออกไปจากลาน นางเดินไปอย่างไร้จุดหมาย การเสียโฉมย่อมเป็นเรื่องรุนแรงสำหรับหญิงสาว แม้หนานกงมั่วจะมั่นใจในจิตใจของจูชูอวี้ แต่ยามนี้จูชูอวี้ยังคงยอมรับความจริงเรื่องที่ตัวเองเสียโฉมไม่ได้ ยิ่งเป็นคนสมบูรณ์แบบก็ยิ่งไม่มีทางยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบของ

บทที่ 418 จดหมายลับของคุณชายเสียนเกอ (3)

“จู ชู อวี้!” จิ้นจั๋วหน้าซีด กัดฟันเอ่ย “เจ้าคิดว่าข้ามิกล้าแตะต้องเจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่”

จูชูอวี้เลิกคิ้ว จากนั้นจึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะทำอันใด ฆ่าข้าหนทอ เจ้าฆ่าสิ หน้าตาของข้าเป็นเช่นนี้...ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!”

จิ้นจั๋วหลับตาลง เก็บควา