บทที่ 411 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (2)

องครักษ์ขมวดคิ้ว “แต่ว่า ต่อไปนี้เจ้าสำนัก...” เมื่อไม่มีวรยุทธ์แล้วอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้าสำนัก แต่ความปลอดภัยของเจ้าสำนักกลับเป็นปัญหาใหญ่แล้ว

กงอวี้เฉินยิ้มเย็น “บนโลกใบนี้คนไม่มีวรยุทธ์นั้นมีถมเถ คนที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า มีสักกี่คนที่วรยุทธ์สูงส่ง”

“เจ้าสำนั

บทที่ 412 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (3)

ในที่สุดกงอวี้เฉินคล้ายกับพึงพอใจแล้ว ยกมือขึ้นไปจับหางเจ้างูน้อยและดึงออกมา โยนออกไป งูเล็กพลันหายไปในโพรงหญ้า จูชูอวี้เหม่อลอย แข้งขาอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นร้องไห้เสียงดังออกมา

กงอวี้เฉินกระแอมไอสองครั้ง ก้มลงไปมองจูชูอวี้ เอ่ย “ครั้งนี้ ข้าไว้ชีวิตเจ้า เสี่ยว

บทที่ 413 เสียโฉมและความทะเยอทะยานที่น่ายกย่อง (1)

หลิ่วพยักหน้า เอ่ย “เจ้าสำนักหอธารามีวิชาควบคุมงูเจ้าค่ะ คนที่ซั่นจยาเซี่ยนจู่พาไปกว่าครึ่งล้วนถูกงูกัดตาย ที่เหลือ...ถูกจูชูอวี้สังหารแล้ว แต่ตอนนี้ คิดว่าคงโยนความผิดให้กงอวี้เฉินหมดแล้วเจ้าค่ะ”

“ไร้ประโยชน์เสียจริง” เว่ยจวินมั่วนวดหัวคิ้วเอ่ย