บทที่ 410 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (1)

“อู๋สยา อาการเป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยจวินมั่วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหนานกงมั่ว เอ่ยถามเสียงเบา

หนานกงมั่วส่ายหน้า “ไม่เป็นไร มิได้บาดเจ็บภายในแต่อย่างใด” ฝ่ามือของกงอวี้เฉินนั้นนับว่าปรานีแล้ว นางเพียงสลบไป เมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่มีความรู้สึกได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

บทที่ 411 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (2)

องครักษ์ขมวดคิ้ว “แต่ว่า ต่อไปนี้เจ้าสำนัก...” เมื่อไม่มีวรยุทธ์แล้วอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้าสำนัก แต่ความปลอดภัยของเจ้าสำนักกลับเป็นปัญหาใหญ่แล้ว

กงอวี้เฉินยิ้มเย็น “บนโลกใบนี้คนไม่มีวรยุทธ์นั้นมีถมเถ คนที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า มีสักกี่คนที่วรยุทธ์สูงส่ง”

“เจ้าสำนั

บทที่ 412 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (3)

ในที่สุดกงอวี้เฉินคล้ายกับพึงพอใจแล้ว ยกมือขึ้นไปจับหางเจ้างูน้อยและดึงออกมา โยนออกไป งูเล็กพลันหายไปในโพรงหญ้า จูชูอวี้เหม่อลอย แข้งขาอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นร้องไห้เสียงดังออกมา

กงอวี้เฉินกระแอมไอสองครั้ง ก้มลงไปมองจูชูอวี้ เอ่ย “ครั้งนี้ ข้าไว้ชีวิตเจ้า เสี่ยว