บทที่ 363 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (3)

หนานกงมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เย่ว์จวิ้นอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว ต่างก็เป็นขุนนางของฝ่าบาท การทำงานรับใช้ฝ่าบาทเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว”

“จวิ้นจู่เอ่ยถูกต้องแล้ว”

เหอเหวินลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ปัดหน้าผากแล้วยิ้มให้คนทั้งสองที่แสร้งยิ

บทที่ 364 มรดกสติปัญญา (1)

เหอเหวินลี่ยิ้มเจื่อนๆ ยืนพิงกำแพงแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า...” มองไปยังหนานกงมั่วที่กำลังยิ้มอยู่ นึกขึ้นได้ว่าเขากำลังเสียมารยาทต่อหน้าซิงเฉิงจวิ้นจู่จึงรีบกุมมือ เอ่ย “เป็นครั้งแรกที่ข้าประสบเรื่องเช่นนี้ ข้าลืมตัวเสียมารยาทไปหน่อย ขอจวิ้นจู่อย่าได้ถือโทษ” หนา

บทที่ 365 มรดกสติปัญญา (2)

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายหนีไปแล้ว” หนานกงมั่วหันกลับมาถามเว่ยจวินมั่ว เว่ยจวินมั่วส่ายหัว เอ่ย “ไม่มีทาง ภายในวัดต้ากวงหมิงมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาไปทั่วทั้งบริเวณเขาจื่ออวิ๋น ช่วงกลางคืนอาจมีโอกาส แต่กลางวันนั้นไม่ง่าย” องครักษ์จากวังที่ส่งมาย่อมมิใช่พวกขี้เมาหยำเป ผู