บทที่ 364 มรดกสติปัญญา (1)

เหอเหวินลี่ยิ้มเจื่อนๆ ยืนพิงกำแพงแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า...” มองไปยังหนานกงมั่วที่กำลังยิ้มอยู่ นึกขึ้นได้ว่าเขากำลังเสียมารยาทต่อหน้าซิงเฉิงจวิ้นจู่จึงรีบกุมมือ เอ่ย “เป็นครั้งแรกที่ข้าประสบเรื่องเช่นนี้ ข้าลืมตัวเสียมารยาทไปหน่อย ขอจวิ้นจู่อย่าได้ถือโทษ” หนา

บทที่ 365 มรดกสติปัญญา (2)

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายหนีไปแล้ว” หนานกงมั่วหันกลับมาถามเว่ยจวินมั่ว เว่ยจวินมั่วส่ายหัว เอ่ย “ไม่มีทาง ภายในวัดต้ากวงหมิงมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาไปทั่วทั้งบริเวณเขาจื่ออวิ๋น ช่วงกลางคืนอาจมีโอกาส แต่กลางวันนั้นไม่ง่าย” องครักษ์จากวังที่ส่งมาย่อมมิใช่พวกขี้เมาหยำเป ผู

บทที่ 366 มรดกสติปัญญา (3)

“เชียนเยี่ย จวินมั่ว” ฮ่องเต้ตรัสเสียงเข้ม

“พ่ะย่ะค่ะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“รีบตรวจสอบทุกคนในวังทันที! ผู้ที่บังอาจมีนอกมีใน ประหารให้หมด!” ราชโองการของฮ่องเต้เต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันเลือดเย็นและน่าสะพรึง เมื่อโอรสสวรรค์พิโรธ โลหิตย่อมไหลพราก ฮ่องเต้มิใช่ผู้ที่ไม่กล้าประหาร