บทที่ 362 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (2)

เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตอบ “เขาช่วยหร่วนอวี้จือ”

“เขาช่วยหร่วนอวี้จือด้วยเหตุใด ดูเยี่ยงไรก็ไม่เหมือนพวกเดียวกัน” หนานกงมั่วเอ่ย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางเอ่ยต่อ “เหตุใดหร่วนอวี้จือถึงต้องการให้เขาช่วย หร่วนอว

บทที่ 363 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (3)

หนานกงมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เย่ว์จวิ้นอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว ต่างก็เป็นขุนนางของฝ่าบาท การทำงานรับใช้ฝ่าบาทเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว”

“จวิ้นจู่เอ่ยถูกต้องแล้ว”

เหอเหวินลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ปัดหน้าผากแล้วยิ้มให้คนทั้งสองที่แสร้งยิ

บทที่ 364 มรดกสติปัญญา (1)

เหอเหวินลี่ยิ้มเจื่อนๆ ยืนพิงกำแพงแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า...” มองไปยังหนานกงมั่วที่กำลังยิ้มอยู่ นึกขึ้นได้ว่าเขากำลังเสียมารยาทต่อหน้าซิงเฉิงจวิ้นจู่จึงรีบกุมมือ เอ่ย “เป็นครั้งแรกที่ข้าประสบเรื่องเช่นนี้ ข้าลืมตัวเสียมารยาทไปหน่อย ขอจวิ้นจู่อย่าได้ถือโทษ” หนา