บทที่ 361 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (1)

ฉินจื่อซวี่แสดงรอยยิ้มอย่างเข้าใจ เอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้น ต้องขอตัวก่อน”

ฉินซีเองก็ส่งยิ้มบางๆ ให้หนานกงมั่ว เอ่ย “มั่วเอ๋อร์ แล้วข้าจะกลับมาเล่นกับเจ้าอีกนะ” แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ที่จริงหากไม่มีพี่ชายคนโตมาด้วย นางก็ไม่ค่อยกล้ามาพบมั่วเอ๋อร์สักเท

บทที่ 362 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (2)

เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตอบ “เขาช่วยหร่วนอวี้จือ”

“เขาช่วยหร่วนอวี้จือด้วยเหตุใด ดูเยี่ยงไรก็ไม่เหมือนพวกเดียวกัน” หนานกงมั่วเอ่ย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางเอ่ยต่อ “เหตุใดหร่วนอวี้จือถึงต้องการให้เขาช่วย หร่วนอว

บทที่ 363 เมื่อลมฝนมา วัดต้ากวงหมิงก็ถูกโจรกรรม (3)

หนานกงมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เย่ว์จวิ้นอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว ต่างก็เป็นขุนนางของฝ่าบาท การทำงานรับใช้ฝ่าบาทเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว”

“จวิ้นจู่เอ่ยถูกต้องแล้ว”

เหอเหวินลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ปัดหน้าผากแล้วยิ้มให้คนทั้งสองที่แสร้งยิ