บทที่ 354 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (4)

หนานกงไหวเอ่ยแทรกนางขึ้นมาเสียงเคร่งขรึม “ไม่ได้! เจ้าต้องไม่เป็นไร หากไม่มีเจ้า พวกเขาจะมีความหมายใดกับข้า เยียนเอ๋อร์...เมื่อก่อนข้าเคยทำไม่ดี ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้าอยู่ในเรือนนี้เพียงลำพังเลย โปรดอย่าทิ้งข้าไว้ลำพัง...”

“ท่านพี่หนานกง…ข้าหนาว…”

“เยียนเ

บทที่ 355 รนหาที่ตาย (1)

เมื่อครั้งที่หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วแต่งงานกัน ของขวัญที่ฉีอ๋องมอบให้นั้นมีเรือนพำนักบริเวณตีนเขาจื่อหวินด้วย คราวนี้พวกเขาจึงวางแผนที่จะไปพำนักกันที่นั่น เมื่อออกจากเมืองทั้งสองคนต่างก็ขึ้นควบม้าของตน ม้าตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวหนึ่งสีขาวกำลังเหยียบไปบนหญ้าที่อยู่ใต้กีบเท้าขอ

บทที่ 356 รนหาที่ตาย (2)

กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาเถอะ ที่จริงแล้วข้ามิได้ทำเพื่อเสี่ยวมั่ว ข้าทำเพื่อเจ้าต่างหากเสี่ยวอวี้ ข้าเห็นเจ้าพยายามปีนขึ้นไปอย่างไม่คิดชีวิต จึงสงสัยขึ้นมาว่ารสชาติของอำนาจนั้นเป็นเยี่ยงไร”

“ท่าน...” จูชูอวี้อวี้ตกใจ

กงอวี้เฉินยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้าวางแผ