บทที่ 355 รนหาที่ตาย (1)

เมื่อครั้งที่หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วแต่งงานกัน ของขวัญที่ฉีอ๋องมอบให้นั้นมีเรือนพำนักบริเวณตีนเขาจื่อหวินด้วย คราวนี้พวกเขาจึงวางแผนที่จะไปพำนักกันที่นั่น เมื่อออกจากเมืองทั้งสองคนต่างก็ขึ้นควบม้าของตน ม้าตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวหนึ่งสีขาวกำลังเหยียบไปบนหญ้าที่อยู่ใต้กีบเท้าขอ

บทที่ 356 รนหาที่ตาย (2)

กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาเถอะ ที่จริงแล้วข้ามิได้ทำเพื่อเสี่ยวมั่ว ข้าทำเพื่อเจ้าต่างหากเสี่ยวอวี้ ข้าเห็นเจ้าพยายามปีนขึ้นไปอย่างไม่คิดชีวิต จึงสงสัยขึ้นมาว่ารสชาติของอำนาจนั้นเป็นเยี่ยงไร”

“ท่าน...” จูชูอวี้อวี้ตกใจ

กงอวี้เฉินยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้าวางแผ

บทที่ 357 รนหาที่ตาย (3)

เมื่อหร่วนอวี้จือถูกเตะล้มลงกับพื้น ผ่านไปสักพักก็ยังไม่อาจลุกขึ้นมาได้ ทำได้เพียงแค่คว้าหญ้าแห้งบนพื้นแล้วจ้องไปยังหนานกงมั่วอย่างโกรธเคือง น่าเสียดายที่ดวงตาที่เขาคิดว่าชั่วร้ายนั้นหนานกงมั่วไม่ได้รู้สึกว่ามีพิษภัยเลยแม้แต่น้อย นางยักไหล่แล้วหันหลังกลับส่งยิ้มให้ฉินซี “รี