บทที่ 353 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (3)

ในยามนี้ เฉียวเย่ว์อู่ซึ่งอยู่ในจวนเย่ว์จวิ้นอ๋องกำลังประสบความลำบาก หนานกงซูเพิ่งแท้งลูกและใบหน้าของนางยังคงซีดเซียวอยู่ แต่ดวงตาที่มองไปยังเฉียวเย่ว์อู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอำมหิต เฉียวเย่ว์อู่ถูกหญิงร่างใหญ่สองคนกดจนล้มลงให้คุกเข่าลงบนเศษกระเบื้อง หนานกง

บทที่ 354 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (4)

หนานกงไหวเอ่ยแทรกนางขึ้นมาเสียงเคร่งขรึม “ไม่ได้! เจ้าต้องไม่เป็นไร หากไม่มีเจ้า พวกเขาจะมีความหมายใดกับข้า เยียนเอ๋อร์...เมื่อก่อนข้าเคยทำไม่ดี ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้าอยู่ในเรือนนี้เพียงลำพังเลย โปรดอย่าทิ้งข้าไว้ลำพัง...”

“ท่านพี่หนานกง…ข้าหนาว…”

“เยียนเ

บทที่ 355 รนหาที่ตาย (1)

เมื่อครั้งที่หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วแต่งงานกัน ของขวัญที่ฉีอ๋องมอบให้นั้นมีเรือนพำนักบริเวณตีนเขาจื่อหวินด้วย คราวนี้พวกเขาจึงวางแผนที่จะไปพำนักกันที่นั่น เมื่อออกจากเมืองทั้งสองคนต่างก็ขึ้นควบม้าของตน ม้าตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวหนึ่งสีขาวกำลังเหยียบไปบนหญ้าที่อยู่ใต้กีบเท้าขอ