บทที่ 349 พยายามคายออกมา (2)

“หุบปาก!” หนานกงซูเอ่ยอย่างรังเกียจ “ทั้งหมดเป็นความผิดของวิญญาณจิ้งจอกไร้ยางอายอย่างเจ้า แม่ข้า... แม่ข้าถูกพวกเจ้าสังหารใช่หรือไม่”

“บังอาจ!” หนานกงไหวพิโรธ “หนานกงซู เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังเอ่ยอันใดออกมา”

หนานกงซูโจมตีใส่หญิงสาวท่าทางเย้ยหยัน "แม่ข้าเพิ่งจากไปยังไ

บทที่ 350 พยายามคายออกมา (3)

หนานกงไหวยืนท่าทางแข็งทื่อ เขามองไปที่เฉียวเฟยเยียนที่กำลังร่ำไห้อยู่ ถอนหายใจแล้วจึงเอ่ยว่า “เย่ว์จวิ้นอ๋อง เรามาคุยกันเป็นการส่วนตัวเถิด”

เซียวเชียนเยี่ยถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ลูกของข้าจากไปแล้ว ฉู่กั๋วกงคิดว่าจะชดใช้สิ่งใดให้ข้าแทนเล่า หญิงผู้นี้...มีนามว่าเฉียว

บทที่ 351 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (1)

หนานกงมั่วเพียงยิ้มไม่ได้เอ่ยตอบกลับไป เพียงแต่ชี้ไปที่เฉียวเฟยเยียนที่อยู่ข้างหลังเขา เฉียวเชียนหนิงหันกลับมามอง แล้วก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่มั่นคงนักด้วยความตกใจ ในเวลาเพียงชั่วพริบตา เฉียวเฟยเยียนซึ่งก่อนหน้านี้ยังดูสง่างามกลับมีท่าทางเปลี่ยนไป แท้จริ