บทที่ 350 พยายามคายออกมา (3)

หนานกงไหวยืนท่าทางแข็งทื่อ เขามองไปที่เฉียวเฟยเยียนที่กำลังร่ำไห้อยู่ ถอนหายใจแล้วจึงเอ่ยว่า “เย่ว์จวิ้นอ๋อง เรามาคุยกันเป็นการส่วนตัวเถิด”

เซียวเชียนเยี่ยถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ลูกของข้าจากไปแล้ว ฉู่กั๋วกงคิดว่าจะชดใช้สิ่งใดให้ข้าแทนเล่า หญิงผู้นี้...มีนามว่าเฉียว

บทที่ 351 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (1)

หนานกงมั่วเพียงยิ้มไม่ได้เอ่ยตอบกลับไป เพียงแต่ชี้ไปที่เฉียวเฟยเยียนที่อยู่ข้างหลังเขา เฉียวเชียนหนิงหันกลับมามอง แล้วก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่มั่นคงนักด้วยความตกใจ ในเวลาเพียงชั่วพริบตา เฉียวเฟยเยียนซึ่งก่อนหน้านี้ยังดูสง่างามกลับมีท่าทางเปลี่ยนไป แท้จริ

บทที่ 352 ละทิ้งความตายแล้วก้าวต่อไป (2)

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อท่านพ่อรักเฉียวฮูหยินมากเพียงนี้ แล้วเหตุใดต้องสนใจรูปลักษณ์ของนางด้วยเล่า ผู้หญิงทุกคนย่อมมีวันแก่ชรา ลูกเชื่อว่าท่านพ่อจะต้องรักตัวตนภายในของเฉียวฮูหยินมากกว่าความงามภายนอก ไม่ใช่หรือ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ท่านพ่อจะต้องก