บทที่ 342 ความซวยที่โหมกระหน่ำ (2)

“เจ้าค่ะ พวกบ่าวขอตัวเจ้าค่ะ”

ฉินซีจนปัญญา ยิ้มพลางเอ่ย “ท่านดูสิ สาวใช้พวกนี้ยอมฟังท่านไม่ยอมเชื่อฟังข้า”

หนานกงมั่วเอ่ย “พวกนางเป็นห่วงเจ้า”

“ข้าเข้าใจ” ฉินซีพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “พี่ชาย บิดา มารดาของข้ากลัวข้ารับไม่ไหว ความจริง...ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่พว

บทที่ 343 ความซวยที่โหมกระหน่ำ (3)

สาวใช้ไม่เอ่ยวาจาอีก ราวกับมองไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวของหร่วนอวี้จือ แม้จะเข้าไปไม่ได้ หร่วนอวี้จือกลับไม่ยอมจากไปง่ายๆ เช่นกัน เขากลับรั้งรออยู่ด้านนอกซีอวี้เซวียน ระหว่างนั้นสาวใช้ของฉินซีก็ทำเป็นไม่สนใจเขาราวกับมองไม่เห็น สองปีมานี้หร่วนอวี้จือนับว่าได้รับเกียร

บทที่ 344 ความซวยที่โหมกระหน่ำ (4)

ฉินจื่อซวี่ยื่นมือไปคว้านางมากอดเอาไว้ ลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ “จวิ้นจู่บอกว่าข้าดูถูกเจ้าเกินไป ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริงเช่นนั้น ซีเอ๋อร์ อย่าได้เสียใจ พี่ใหญ่จะจัดการแทนเจ้าให้สาสม บนโลกใบนี้มีผู้ชายที่ดีกว่าหร่วนอวี้จือมากมายนัก” ฉินซียังคงยิ้มหวาน พยักหน้าพร้อม