บทที่ 343 ความซวยที่โหมกระหน่ำ (3)

สาวใช้ไม่เอ่ยวาจาอีก ราวกับมองไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวของหร่วนอวี้จือ แม้จะเข้าไปไม่ได้ หร่วนอวี้จือกลับไม่ยอมจากไปง่ายๆ เช่นกัน เขากลับรั้งรออยู่ด้านนอกซีอวี้เซวียน ระหว่างนั้นสาวใช้ของฉินซีก็ทำเป็นไม่สนใจเขาราวกับมองไม่เห็น สองปีมานี้หร่วนอวี้จือนับว่าได้รับเกียร

บทที่ 344 ความซวยที่โหมกระหน่ำ (4)

ฉินจื่อซวี่ยื่นมือไปคว้านางมากอดเอาไว้ ลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ “จวิ้นจู่บอกว่าข้าดูถูกเจ้าเกินไป ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริงเช่นนั้น ซีเอ๋อร์ อย่าได้เสียใจ พี่ใหญ่จะจัดการแทนเจ้าให้สาสม บนโลกใบนี้มีผู้ชายที่ดีกว่าหร่วนอวี้จือมากมายนัก” ฉินซียังคงยิ้มหวาน พยักหน้าพร้อม

บทที่ 345 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (1)

วางจอกสุราลง จื่อเยียนเอ่ยว่า “อีกประเดี๋ยวข้าจะร่ายรำ คงไม่รบกวนทั้งสามท่านแล้ว”

รอจนจื่อเยียนเดินออกไป ลิ่นฉังเฟิงเหลือบตามองใครบางคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาพลางถอนหายใจ หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ทำไมหรือ”

ลิ่นฉังเฟิงชี้ไปยังเว่ยจวินมั่ว เอ่ย “เจ้าเคยเห็นกี่คนก