บทที่ 330 ไม่รับผิดชอบ (2)

ฉินจื่อซวี่ลุกขึ้นพลางเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เว่ยซื่อจื่อ คุณชายฉังเฟิง ข้าคงต้องขอลาแล้ว”

“ไม่ส่ง” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนาน

ยิ้มส่งทั้งสองเดินห่างออกไป ลิ่นฉังเฟิงก็ยกมือขึ้นลูบปลายคาง “หร่วนอวี้จือช่างน่าสงสาร”

“เช่นไรหรือ” หนานกงมั่วแปลกใจ ลิ่นฉั

บทที่ 331 ไม่รับผิดชอบ (3)

ฉินจื่อซวี่ยกมือขึ้นลูบผมของน้องสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ใหญ่ขอให้ซื่อจื่อแห่งจิ้งเจียงช่วยหารือกับพระชายาซื่อจื่อเพื่อมารักษาอาการให้เจ้า อีกสองวันรอพระชายาซื่อจื่อตอบกลับมา ก็ให้ท่านแม่พาเจ้าไปถวายพระพรองค์หญิงฉังผิงดีหรือไม่” ฉินซีชะงัก “จะดีหรือเจ้าคะ ซิงเฉิงจว

บทที่ 332 ค่าเสียหายเจ้าจะจ่ายหรือไม่จ่าย (1)

พึ่งเอ่ยจบ เงาวูบไหวเห็นเพียงเว่ยจวินมั่วพาคนตรงหน้าหายไป มองเห็นเว่ยจวินมั่วอีกครั้งเมื่อเขาไปปรากฏตัวอยู่ใต้ต้นไม้ห่างออกไปไม่ไกล นำสายเข็มขัดของเว่ยจวินเจ๋อไปแขวนไว้บนต้นไม้ปล่อยตัวเขาห้อยอยู่แบบนั้น เว่ยจวินมั่วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือ จากนั้นหัน