บทที่ 329 ไม่รับผิดชอบ (1)

แน่นอนว่าฉินจื่อซวี่เข้าใจ สีหน้าจึงยิ่งทะมึนขึ้น เนิ่นนาน...ฉินจื่อซวี่จึงเอ่ยเสียงเย็น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หร่วนอวี้จือก็ไม่ควรเก็บเอาไว้”

“เกรงว่าเวลานี้คุณชายฉินคงจะแตะต้องหร่วนอวี้จือไม่ได้” เว่ยจวินมั่วเอ่ยขึ้นทันใด ฉินจื่อซวี่ขมวดคิ้วแล้วหันไปหาเว่ยจวินมั่ว แสดง

บทที่ 330 ไม่รับผิดชอบ (2)

ฉินจื่อซวี่ลุกขึ้นพลางเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เว่ยซื่อจื่อ คุณชายฉังเฟิง ข้าคงต้องขอลาแล้ว”

“ไม่ส่ง” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนาน

ยิ้มส่งทั้งสองเดินห่างออกไป ลิ่นฉังเฟิงก็ยกมือขึ้นลูบปลายคาง “หร่วนอวี้จือช่างน่าสงสาร”

“เช่นไรหรือ” หนานกงมั่วแปลกใจ ลิ่นฉั

บทที่ 331 ไม่รับผิดชอบ (3)

ฉินจื่อซวี่ยกมือขึ้นลูบผมของน้องสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ใหญ่ขอให้ซื่อจื่อแห่งจิ้งเจียงช่วยหารือกับพระชายาซื่อจื่อเพื่อมารักษาอาการให้เจ้า อีกสองวันรอพระชายาซื่อจื่อตอบกลับมา ก็ให้ท่านแม่พาเจ้าไปถวายพระพรองค์หญิงฉังผิงดีหรือไม่” ฉินซีชะงัก “จะดีหรือเจ้าคะ ซิงเฉิงจว