บทที่ 322 ตื่นจากความเป็นและความตาย (1)

หนานกงมั่วเงียบไปนาน พยักหน้าพลางเอ่ย “ก็ดี เจ้ายืนกรานเช่นนี้ ข้าก็ไม่รู้จะเอ่ยเยี่ยงไร ข้าจะให้พวกเจ้าได้เจอกัน ลัวอี อย่าเอาชีวิตของเจ้าไปแขวนอยู่ที่ใคร ไม้คุ้มค่า”

“ขอบคุณเจ้ามาก มั่วเอ๋อร์” ลัวอีเงยหน้าขึ้น ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

หร่วนอวี้จืออาศัยอยู่

บทที่ 323 ตื่นจากความเป็นและความตาย (2)

หยาดน้ำตาไหลลงมาบนใบหน้างดงามซูบผอมโดยไร้สุ้มเสียง เหยียนลัวอีเอ่ยเสียงเบา “หร่วนหลัง...ในหัวใจของเจ้า ยังมีข้าอยู่หรือไม่”

สีหน้าของหร่วนอวี้จืออ่อนโยนขึ้น เอ่ย “ในใจของข้าแน่นอนว่ามีเจ้า แต่ว่า...ลัวอี เจ้าก็รู้ถึงความลำบากของข้า ข้าเพียรพยายามกว่าจะสอบทั

บทที่ 324 ตื่นจากความเป็นความตาย (3)

เหยียนลัวอีรู้สึกเพียงว่าตรงหน้านั้นมืดลง ลมหายใจที่ใกล้จะขาดหายทำให้นางต้องดิ้นรนต่อต้าน แต่หญิงสาวบอบบางจะสู้แรงของบุรุษได้เยี่ยงไร อีกทั้งยังมีชายอีกสองคนคอยจับจ้อง มองชายโหดร้ายตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ว่าเพราะความสิ้นหวังหรือเพราะสัญชาติญาณ